Ադրբեջանը նորանոր պահանջներ է առաջ քաշում՝պահանջում են Հայաստանում հանրաքվե անցկացնել խաղաղության պայմանագրի շուրջ։ Բաքուն ամեն ինչ անում է խաղաղության պայմանագրի վավերացումը խաթարալու համար, քանի որ նրանց պետք չէ խաղաղություն ՀՀ-ի հետ, նրանց պետք է հայաթափված Հայաստան։
Բաքուն հենվելով ՔՊ-ի վրա ՀՀ-ի դեմ ծրագրում է «Արցախ-2» օպերացիան՝Սյունիքը գրավելով ստիպել Երևանին ընդունել Բաքվի բոլոր նախապայմանները, այդ թվում սահմանադրության փոփոխության, ադրբեջանցիների վերադարձի և Թուրքիայի նախապայմանների բավարարման առումներով։
Փաշինյանը բանակն ամրապնդելու և տնտեսությունը զարգացնելու փոխարեն հեծանիվ է վարում, իսկ ՔՊ-ն ԱԺ-ում հարձակումներ է իրականացնում ընդդիմության դեմ։ Փաշինյանն ու թիմը վտանգ չեն զգում իրենց դաշնակից Բաքվից, սակայն երկրի ներսում սեփական իշխանության համար վտանգ են զգում ազգային, պետականամետ ուժերից, ընդդիմությունից։
Հայաստանը փրկվելու մեկ շանս ունի՝ռազմա-քաղաքական դաշինքներ ՌԴ-ի ու Իրանի հետ։ ՌԴ-ն՝ՀՀ-ի դաշնակիցն է, սակայն Փաշինյանը զրոյացնում է հայ-ռուսական կապերը, իսկ Իրանի հետ չեն իրականացվում կարևոր ծրագրեր՝դրանց իրականացման տեմպերն այնքան դանդաղ են, որ Ադրբեջանն Իրանին է առաջարկում երկաթգծի շինարարություն և Հյուսիս-Հարավն անցնի հենց Ադրբեջանի, այլ ոչ թե ՀՀ տարածքով։
ՔՊ-ն մտահոգված է միայն իշխանության պահպանմամբ և 2026թ․-ին վերարտադրությամբ՝ՀՀ ազգային, պետական շահերն ու սահմանների անվտանգությունը նրանց չեն հետաքրքրում։
Սեդա Գևորգյան
